Dinsdagavond trainingsavond

Op maandag begin ik al te stuiteren omdat het bijna dinsdag is. Op dinsdag stuiter is nog iets harder omdat het bijna dinsdagavond is..
Dinsdagavond is namelijk de trainingsavond van onze loopgroep. Onder begeleiding van Guido krijgen we loopscholing.

Nadat ik de zevenheuvelenloop had meegedaan wilde ik doortrainen voor de halve marathon (21,1km) van Enschede.
Alleen hoe doe je dat? Drie keer per week in je eentje een rondje rennen gaat op een gegeven moment vervelen.
Op de site van Step-one, waar ik mijn schoenen gekocht heb, vond ik informatie over hun hardloopgroepen.
Maandag 16 november, een dag na de zevenheuvelen, trok ik de stoute schoenen aan en belde naar Han (eigenaar Stepone).
Ik was hardstikke welkom. Dinsdag zou direct de eerste training zijn, en ik moest me om 19u maar melden bij Guido .
Oef.. dat was wel heel erg doorpakken! Nauwelijks nog hersteld van de wedstrijd zou ik er aan moeten geloven.. Nou ja, waarom ook niet.
Dinsdagochtend word ik wakker met een zere knie.. shit. Lopen doet zeer, fietsen doet zeer.
Waarom nou vandaag? De eerste training direct niet komen opdagen geeft geen goede indruk!
Om 18.30u doet die vervelende knie nog steeds zeer en ik besluit dat als ik nu ga lopen ik waarschijnlijk nog veel langer onder de pannen ben met een serieuze blessure. Ik besluit een compromis met mezelf te sluiten; trek mijn hardloopschoenen onder mijn spijkerbroek aan en wandel richting het ontmoetingspunt.
Ik ben wat vroeg, en er is nog helemaal niemand.. hmm.. was het wel hier, was het wel om deze tijd..
Eindelijk, na 10minuten komt er iemand in tight en hardloopschoenen aangerend. Ik geef een hand en vertel dat ik mee kom doen, maar vanavond nog niet.
Ik leg het verhaal van de zevenheuvelen en mijn zere knie uit, en zo komen we aan de praat over wedstrijden en gelopen tijden. Ondertussen komen er meerdere snel-uitziende-hardloop-mensen bij ons staan.
Telkens weer hetzelfde verhaal vertellen zit niet in mijn aard, dus bij iedere belangstellende wordt mijn relaas een beetje korter. Bij Margot aangekomen is er alleen 'ik kom bij jullie mee trainen' overgebleven. Ze kijkt me met opgetrokken wenkbrauw aan en zegt: 'in je spijkerbroek?' Ik schiet in de lach en vertel toch maar weer het hele verhaal.

Gelukkig heeft het beetje rust mijn knieën goed gedaan en ik train nu een maand mee met de groep.
Normaal gesproken lopen we een uur door en om Borne, maar één keer per maand is er baantraining.
Heel officieel rennen we dan rondjes in het FBKstadion in Hengelo en stellen we ons voor dat de lege tribunes gevuld zijn met joelend publiek.
Gister was het weer tijd voor de baantraining, dus om 19.30u parkeer ik de auto op het glibberige parkeerterrein.
Bibberend stap ik het stadion binnen waar Guido het hoogste woord voerd. Edwin zie ik ook, maar verder zijn het onbekende gezichten, of misschien een beetje bekend van afgelopen zondag, maar zeker geen mede-dinsdagavond-Guido-loopgroep-leden.
Tss.. de oudjes hebben afgehaakt!
De baan is te slecht om te lopen (ooit wel eens een strooiwagen op een sintelbaan rondjes zien rijden?) dus wordt er besloten dat we in één groep een wijktraining gaan doen.
Met een man of vijftien rennen we richting Enschedesestraat en zetten koers richting Enschede.
Twee zwaargebouwde dames voeren het tempo, en deze ligt niet hoog! Ik voel dat ik afentoe achterop mijn hakken wordt getrapt, maar harder kan ik niet door mijn voorgangsters.
Gezellig keuvelend dribbelen we over het fietspad.
Guido en ik worden baldadig van het lage tempo, maar net op tijd wordt de eerste versnelling afgekondigd en kunnen we onze energie in het hardlopen kwijt, voordat we daadwerkelijk een been tussen één van onze keuvelende voorgangster steken.
Guido sprint direct weg, ik doe geen moeite om hem bij te houden; far out of my league!
Edwin die ook bij ons loopt, mopperd op Guido dat hij zo hard gaat, hij wil dat ook, kan dat ook, alleen door een flinke knieblessure zit dat er voorlopig niet in.
Mijn benen voelen goed en ik ren weg bij Edwin, tsja, zo'n kans krijg ik natuurlijk niet snel meer als hij hersteld is! Ik haal de voortwaggelende dames met grote snelheid in en heb nu alleen nog Guido en een LAAC'er voor me. Ik ben tevreden met deze positie en hou dit tempo vast tot het eind punt.
In rustig tempo vervolgen we de weg, totdat de tweede versnelling wordt opgedragen.
Ik ben druk in gesprek met Guido over een wedstrijd waar hij pas aan heeft meegedaan. Al kletsend verhogen we het tempo en passeren we menigeen. Het eindpunt komt sneller dan verwacht.. hmm.. dit ging veel te makkelijk, dat is vast de bedoeling niet.
Wachtend bij het stoplicht om over te steken naar de UT krijg ik van Karel, de andere trainer die vandaag de leiding op zich genomen te horen dat ik wel heel makkelijk loop.
Eh.. tja, wat moet ik daar nu op zeggen?
Na de stoplichten wordt direct een versnelling ingezet tot de rotonde. Guido en LAAC'er sprinten weer bij me vandaan en ik probeer de afstand tussen ons niet te groot te laten worden.
Achter me hoor ik gehijg en een man-met-muts haalt me in, hij kijkt nog even om of ik wil aanhaken, maar ik besluit dit niet te doen. Hij weet het gat kleiner te maken naar de koplopers, maar bij mij blijft het gelijk en daar ben ik al heel tevreden mee.
Vanaf de rotonde wordt via de andere kant van de weg de terugweg ingezet. De groep wordt opgesplitst want de helft vind het rustige tempo te hoog liggen.
Weer tempo versnelling tot de weg naar de golfbanen. Ik loop ergens in het midden te kletsen, als de groep uit elkaar valt, vlug zet ik aan want ik wil met deze tempoversnelling snel naar voren lopen zodat ik mijn eigen tempo kan bepalen en niet vastloop tussen hijgende en puffende langzamere lopers.
Ik zet de vaart er in en stuif ook de voorste vrouw voorbij, die aardig mee kan komen. Tijdens het inhalen werpt ze me toe dat 'het een lange versnelling is, hoor!'. Verbaasd kijk ik over mijn schouder.. eh.. ja.. maar dan moet je toch nog steeds hard?
Gelukkig kan ik mijn tempo vasthouden en stort ik niet in, dat zou wel slecht zijn voor mijn ego die net arrogant haar neus optrok voor de waarschuwing van die snelle dame.
De laatste versnelling wordt door Guido aangekondigt. Ik loop op dat moment met Edwin en de man-met-muts op en zij sporen mij direct aan om bij Guido en LAAC'er te blijven. Tijd om me te beseffen waar ik aan begin krijg ik niet want het tempo ligt direct hoog. Heel hoog.
De man-met-muts blijft naast me lopen en geeft instructies; geen gat laten vallen, niet nadenken, lopen! Mijn benen willen wel, maar mijn hart gaat wild te keer en ik heb mijn ademhaling nog maar met moeite onder controle. Na 500m zak ik heel iets af, waarop man-met- muts me aanspoort. Ik zet weer aan en het gaatje is gedicht. Guido en LAAC'er lijken moeiteloos het tempo vol te houden. Na 100m ontstaat er weer een gaatje, en weer kan ik aanzetten en deze dichtlopen. Wat is het stoplicht nog ver! Een golf van misselijkheid slaat door mijn keel, ik hap naar lucht, maar meer dan wat ik al binnen haal is er niet. Ondanks dat ik bij wil blijven zie ik mijn voorgangers bij me weg lopen.. ik wil aanzetten, de man-met-muts kijkt over zijn schouder en roept 'kom op!' maar het wil niet. Verstikt roep ik dat het te ver is en laat me terug zakken. Op mijn eigen hoge tempo loop ik de laatste 100meter. Ik voel me stom dat ik het niet vol kon houden en bij de drie mannen bij het stoplichten aangekomen stamel ik beschaamd dat het te ver was. Tot mijn vreugde staan zij toch ook wat te hijgen en kloppen me op mijn schouder .
Het laatste rustige stukje naar het stadion loop ik met de LAAC'er op. Hij is vanuit StepOne overgestapt naar LAAC omdat hij zo talentvol bleek te zijn.
Hij vertelde over het plan zijn eerste marathon in Berlijn te lopen. Schuchter vertelde ik op mijn beurt dat ik mijn eerste halve nog moest meemaken. Waarop hij me op mijn schouder tikt en zegt 'dat komt wel goed'.
Gloeiend van trots stappen we het warme stadion in waar in de kantine koffie en thee op ons wacht.
Zwetend worden de laatste nieuwtjes en ervaringen nog even uitgewisseld, zover dat nog niet tijdens het lopen gebeurd was.
Nu weer een week wachten..