01-01-2010

De mist is opgetrokken, de overgebleven oliebollen liggen in te drogen op de schalen, buiten ligt sneeuw, ijs en afgestoken vuurwerk.
Het is 9:00u, 1 januari 2010. Heel Nederland is nog in rust.
Ik ben al wakker en vol energie.
Manno is al vertrokken naar het ziekenhuis, ik voel de dringende behoefte mijn hardloopschoenen op te zoeken. 6 Dagen geleden is het al weer dat ze hun werk mochten doen en alles kriebelt om te gaan rennen.
Het zijn rare dagen geweest, we werden heen en weer geslingerd tussen ziekenhuis, kerst, ziekenhuis, mijn moeder, ziekenhuis, werk, operatie, werk, ziekenhuis, oud&nieuw, ziekenhuis.
Maar nu, met het aanbreken van het nieuwe jaar en een redelijk vlot herstel, lijkt het alsof we echt een frisse start kunnen maken.
En fris is het zeker.
Ik kies het rondje Bleeker: meeste kans op gestrooide fietspaden, mooie afstand (9,5km) en wat heuveltjes.
Het kost even wat tijd om mijn ritme te vinden. Het eerste stuk is slecht gestrooid en erg ijzig. Voortdurend glijden mijn voeten alle kanten op. Gelukkig wordt het na de rotonde van Stroom Esch een stuk beter en ik zet de vaart er in.
Het gaat lekker, mijn benen lijken opgetogen dat ze weer eens aan het werk mogen en storten hun energie in één keer leeg.
Bij de BornscheMaten aangekomen merk ik dat het toch wel wat hard gaat voor een rustige training, hier is de weg ook weer wat gladdig, dus ik roep mijn benen tot de orde en ga in rustig tempo richting Ikea. Het tunneltje en brug over de snelweg gaan moeiteloos, maar ik heb dan ook de wind in de rug.
Het is stil op straat, heel stil. Het stoplicht staat op rood, maar ik wil mijn tempo niet loslaten dus ik ren dwars door rood. Normaal gesproken sta je 5mintuen te wachten tot er eindelijk een kans op groen komt.
Een verdwaalde auto rijdt langs en ik zie de bestuurder naar me loeren; 'die is gek!'
Het kan me niks schelen, ik vind het heerlijk om te rennen als de wereld nog slaapt.
Bij de rotonde bij garage Bleeker sla ik linksaf, direct blaast de wind in mijn gezicht, ik buig mijn hoofd zodat mijn petje de wind uit mijn ogen houdt en ploeter over het ijzige fietspad.
Als ik de Oosterbosweg passeer komt er een oude Volvo de straat uit.
Een oude dame met knot glimlacht vriendelijk naar me en wil stoppen om me te laten passeren, dit lijkt me echter geen goed idee.. dan moet ik straks zeker de berm in om háár weer te laten passeren. Ik rem dus wat af en gebaar dat ze voor mag. Ze kijkt nog eens vriendelijk en geeft gas.. Ook niet ideaal: een uitlas-gas-lucht dringt mijn neus binnen, blegh.
Snel maar doorlopen richting Slangenbeek. Het viaduct gaat weer moeiteloos en ik besluit een extra heuveltje in te bouwen.
Na het viaduct sla ik bij de rotonde linksaf en ren richting Carwash. Hier hebben nog maar een paar auto's gereden, en daar was een strooiwagen niet bij. Ik zoek de losse sneeuw op en dit loopt goed. Het geluid van het knisperende sneeuw onder mijn hardlooopschoenen stemt me vrolijk. Als een bewakings-auto mijn richting op draait zwaai ik enthousiast naar de bewaker. Hij knikt een keer en zal er het zijne van denken.
Maar ik ren al weer door, de heuvel op.
Na iets minder dan 52minuten ben ik thuis.
Manno is er nog niet.
Ik neem een slok water en controleer op de computer of ik wat gemist heb, maar het is nog rustig.
Ik begin het toch wel een beetje koud te krijgen en zet de douche op de heetste stand. Lang laat ik de warme stralen over mijn lichaam lopen.
Ik ben tevreden.